Hik
hik -
Snik snik
We gebruiken weinig pepers, eigenlijk zo goed als
nooit. Maar toe ons groenten abonnement
een aantal rode pepers bevatte moest het er toch maar van komen. Want
eten weggooien, dat zit niet in ons DNA. Met behulp van het kookboek sneed
,mixte en roerde M de pepers met ui,
champignons en wat dies meer zij tot een nieuw gerecht. Toen het uit de oven
kwam zag het er smakelijk uit. Spannend, nooit te oud voor een experiment,
schepte ik voorzichtig op. M voegde een schepje appelmoes toe want het proefde
best wel scherp. Ik volgde haar voorbeeld en het begon me goed te smaken. Toen
M haar bord terzijde schoof – ze vond het toch te scherp - schepte ik nog een
keertje bij. Even later verzachtte een toetje yoghurt met vanillevla een toch
wel prikkelende nasmaak.
Een uur of wat later zei ik tussen twee hikken door ‘die pepers van jou vallen toch niet zo goed, geloof ik’. Wat er
volgde laat zich kort maar krachtig beschrijven in een haiku:
Hik-hik,
zei de hik
We
blijven hem nog pesten
Nóg
drie dagen hik…
Inmiddels, op de ochtend van de vierde dag, lijkt de
hik verdwenen, likt Rotterdam haar wonden en zijn horden losgeslagen jongeren
aan het afkicken van hun feestje. ‘Ze’ beroven ons van onze vrijheid,
schreeuwden ze in koor. ‘We mogen niet
meer naar de kroeg en naar het stadion’, riepen twintigers en dertigers.’
Snik-snik
zei opa
Wat
is het toch een bende
Straten
vol met shit
En even later: dat krijg je als alles kan en alles mag,
het enig leesvoer bestaat uit de krochten van sociale media op het mobiel, en je leeft in een wereld waar ouders
en oudere generaties geen weet van hebben.. Waar leer je dan nog frustraties te
verdragen?
Frustratietolerantie, broodnodig in het leven, toch?
Als ik me erger, of me voel wegzakken in boosheid, dan ga haiku's schrijven. Op de een of andere manier helpt dat. De laatste drie zijn deze:
Wauw, beeldschoon is ze
slank figuur in lange jurk
jammer van die wrat…
----------
Stikstofspektakel
in Zanvoorts natuurgebied
van de prins geen kwaad
----------
-
Elektrische fiets
zalige innovatie
ook Gerard nu oud ?
Kaakchirurgie
Het scherm vertoont een röntgenfoto met daaronder mijn naam.
‘Bent u dat?’
‘Ja, dat ben ik.’
‘Dan zal mijn collega u eerst even verdoven, daarna kom ik bij u terug.’
‘Ja ik begrijp het.’
Prikkebeen laat er geen gras over groeien. Een prikje hier, een prikje daar,
een prikje zus, een prikje zo. Gelukkig zijn die naalden van tegenwoordig flinterdun,
je begrijpt niet dat er ook nog vloeistof door kan! Hij zet er acht à tien, dat is best een beetje veel. Bij eentje
voel ik zelfs mijn oog een beetje vochtig worden, maar een kerel als ik laat
niets blijken natuurlijk.
Dan komt de chirurg terug. Inmiddels lig ik onder een groene doek. Ik vouw mijn
handen er boven, maar dat blijkt niet de bedoeling.
Ik luister gedwee.
Vervolgens leggen ze een doek over mijn gezicht! Het blijkt een ruime opening te
bevatten precies voor mijn mond. Dus als ik wil kan ik luidkeels protesteren
(of bijvoorbeeld plots een gregoriaans gezang aanheffen.) Maar dat lukt met een verdoofde mond natuurlijk niet.
Het spel
gaat beginnen.
Iemand heeft me nog gevraagd hoeveel ik weeg. Een vreemde controlevraag. Maar
vooruit, ik ben goed bij mijn positieven en dat is natuurlijk wat ze willen
weten.
Terwijl hij zijn slagerswerk aan het uitvoeren is legt hij in summier medisch Latijnse
woorden zijn coassistent uit wat hij aan het doen is. Dankzij mijn gymnasiale
opleiding kan ik het aardig volgen. Pijn doet het niet, maar jongen wat kan die
man lokaal druk uitoefenen! Er kraakt iets stuk. En dat schijnt precies de
bedoeling. Eenmaal, tweemaal, wel twaalfmaal geloof ik. Maar Prikkebeen heeft
zijn werk goed gedaan: het doet in het geheel geen pijn. Dan begint slager de
wonden dicht te naaien. In twintig minuten is alles gedaan en mag ik mij met de
verdoving in mijn lijf (en een paar
stukken plastic rijker) huiswaarts begeven.
Bij de deur overhandigt hij mij nog even een stuk keukenpapier. ‘Hier, houdt u
dit maar voor de mond, het functioneert ook als mondkapje.’
Op weg naar de uitgang voel ik alle ogen op me gericht. Ik ben een levend
bewijs dat hier wordt gehakt en genezen! Het zij zo.
Bij de uitgang zit M te wachten, ik ben blij dat ze haar eigen afspraak bij de
tandarts (!) een paar uur heeft verzet, want ik had nu toch niet graag zelf
achter het stuur plaatsgenomen.
Het moet gezegd: slager heeft zijn werk vakkundig gedaan.
Maar het gevecht met het plastic ben ik zelf
nu aan het uitvoeren. Ik heb er mijn handen vol aan.
Wie zij het ook weer: breek me de mond niet open?
