Spreek toch je moerstaal

Alles mag mits geplaceerd

Blijf dus op je krent

 

 

 

De engel van het toilet

‘Zouden ze hier ook een toilet hebben?’
‘Tuurlijk wel, zo’n grote zaak, wat dacht je? Klanten lopen hier soms wel een paar uur te dolen.’ Niet veel later is ze waar ze wezen moet. Ik zoek ondertussen verder naar een blits nieuw loopjack. Juist als ik voor een spiegel sta komt ze terug. Mijn keus wordt goedgekeurd en een weinig later rijden we tevreden terug. Het is mijn verjaardagscadeautje. Nou ja, ook weer niet. Het eigenlijke cadeau zit naast me. Ik zou zelf een nieuw jack uitkiezen en zij zou me vergezellen. Naar Decatlon nog wel, de kerk van de hedendaagse sportreligie. Een ongedacht cadeau: zij, mijn echtgenote, naar een sportwinkel, en dan nog wel naar deze, want Decatlon is toch wel de grootste der grootsten in deze branche!

Halverwege de terugrit roept ze verschrikt: ik mis mijn trouwring!  U raadt het wel:, angstig zoeken voor en naast de zitting, alle zakken navoelen,  tasje leegschudden, toenemende onrust en kalmerende woorden mijnerzijds.
Thuis wordt de zoektocht voortgezet: het raam boven het aanrecht, de vouwen van de bank, het nachtkastje. Nergens een ring.
Ik besluit terug te rijden naar Decatlon. Daar spoed ik me rechtstreeks het damestoilet. Aan de verraste blikken van enkele wachtende dames heb ik even geen boodschap. Een oudere man van de beveiliging doet even later  mijn onderzoek nog eens dunnetjes over en noteert naam en telefoon.
Weer thuis blijkt  mijn vrouw nog steeds niet van de schrik bekomen. ‘Ik heb die ring 49 jaren aan mijn vinger gehad en nu zomaar weg, dat kan toch niet? Ze is echt een beetje van de wap.
Dan gaat de telefoon. Het zal toch niet? Maar het zal wel degelijk: ‘Decatlon, beveiliging: meneer we hebben de ring gevonden!’ Het is dezelfde oudere meneer van de beveiliging. Hij had nog eens rond gespied op het damestoilet, tot zelfs in het hete lucht apparaat waarboven mensen na gedane arbeid hun handen plegen te drogen. En jawel, zijn geoefend speurdersoog had daarin de ring aangetroffen die ik  49 jaren geleden plechtig om de vinger van mijn vrouw had geschoven! Ik weet nog dat ik riep: ‘Meneer u bent een engel, ik kom onmiddellijk!’

Tien dagen later vind ik twee brieven van het centraal incassobureau Justitie in de brievenbus. Wat blijkt: die ochtend op mijn rit naar ‘de engel van het toilet’ (mijn derde tocht naar Decatlon) heb ik zeven kilometer te hard gereden én een rood stoplicht aangezien voor nog net oranje.  Samen goed voor de somma van 332 euro ….!

 

 

 

Dokters zijn zo knap

Kunnen alles op- en afschalen

Nu corona nog …

--------------------------

Coronaatje lief

Doe het zelf heel alsjeblieft

Scheelt ons veel gedoe!

--------------------------------------

N P O Journaal

Hugo hier en Hugo daar

Net als Sinterklaas

 

 

 

Hik hik  -   Snik snik

We gebruiken weinig pepers, eigenlijk zo goed als nooit. Maar toe ons groenten abonnement  een aantal rode pepers bevatte moest het er toch maar van komen. Want eten weggooien, dat zit niet in ons DNA. Met behulp van het kookboek sneed ,mixte en roerde M de pepers met  ui, champignons en wat dies meer zij tot een nieuw gerecht. Toen het uit de oven kwam zag het er smakelijk uit. Spannend, nooit te oud voor een experiment, schepte ik voorzichtig op. M voegde een schepje appelmoes toe want het proefde best wel scherp. Ik volgde haar voorbeeld en het begon me goed te smaken. Toen M haar bord terzijde schoof – ze vond het toch te scherp - schepte ik nog een keertje bij. Even later verzachtte een toetje yoghurt met vanillevla een toch wel prikkelende nasmaak.
Een uur of wat later zei ik tussen twee hikken door ‘die pepers van jou vallen toch niet zo goed, geloof ik’. Wat er volgde laat zich kort maar krachtig beschrijven in een haiku:

Hik-hik, zei de hik

We blijven hem nog pesten

Nóg drie dagen hik…

Inmiddels, op de ochtend van de vierde dag, lijkt de hik verdwenen, likt Rotterdam haar wonden en zijn horden losgeslagen jongeren aan het afkicken van hun feestje.  ‘Ze’ beroven ons van onze vrijheid, schreeuwden ze in koor. ‘We mogen niet meer naar de kroeg en naar het stadion’, riepen twintigers en dertigers.’

Snik-snik zei opa

Wat is het toch een bende

Straten vol met shit

En even later: dat krijg je als alles kan en alles mag, het enig leesvoer bestaat uit de krochten van sociale media op het  mobiel, en je leeft in een wereld waar ouders en oudere generaties geen weet van hebben.. Waar leer je dan nog frustraties te verdragen?
Frustratietolerantie, broodnodig in het leven, toch? 

 Vijf meter stijging

Zuid Holland kopje onder

Wakker worden graag

--------------------------------------------------

Steeds meer nu of nooit

Demonstreer voor het klimaat

Op naar Amsterdam

 

Keurig in de plooi

Altijd glimlach om de mond

Maar stronteigenwijs

-------------------------------------------

Niemand wil oud zijn

Maar ieder wil oud worden

Hier klopt iets niet, toch?

------------------------------------------

Etikettenver

zamelaar van Beerenburg

Ben je wel goed snik?

Als ik me erger, of me voel wegzakken in boosheid, dan ga haiku's schrijven. Op de een of andere manier helpt dat. De laatste drie  zijn deze:

Wauw, beeldschoon is ze

slank figuur in lange jurk

jammer van die wrat…

----------

Stikstofspektakel

in Zanvoorts natuurgebied

van de prins geen kwaad

---------- -

Elektrische fiets

zalige innovatie

ook Gerard nu oud ?