Als ik me erger, of me voel wegzakken in boosheid, dan ga haiku's schrijven. Op de een of andere manier helpt dat. De laatste drie zijn deze:
Wauw, beeldschoon is ze
slank figuur in lange jurk
jammer van die wrat…
----------
Stikstofspektakel
in Zanvoorts natuurgebied
van de prins geen kwaad
----------
-
Elektrische fiets
zalige innovatie
ook Gerard nu oud ?
Kaakchirurgie
Het scherm vertoont een röntgenfoto met daaronder mijn naam.
‘Bent u dat?’
‘Ja, dat ben ik.’
‘Dan zal mijn collega u eerst even verdoven, daarna kom ik bij u terug.’
‘Ja ik begrijp het.’
Prikkebeen laat er geen gras over groeien. Een prikje hier, een prikje daar,
een prikje zus, een prikje zo. Gelukkig zijn die naalden van tegenwoordig flinterdun,
je begrijpt niet dat er ook nog vloeistof door kan! Hij zet er acht à tien, dat is best een beetje veel. Bij eentje
voel ik zelfs mijn oog een beetje vochtig worden, maar een kerel als ik laat
niets blijken natuurlijk.
Dan komt de chirurg terug. Inmiddels lig ik onder een groene doek. Ik vouw mijn
handen er boven, maar dat blijkt niet de bedoeling.
Ik luister gedwee.
Vervolgens leggen ze een doek over mijn gezicht! Het blijkt een ruime opening te
bevatten precies voor mijn mond. Dus als ik wil kan ik luidkeels protesteren
(of bijvoorbeeld plots een gregoriaans gezang aanheffen.) Maar dat lukt met een verdoofde mond natuurlijk niet.
Het spel
gaat beginnen.
Iemand heeft me nog gevraagd hoeveel ik weeg. Een vreemde controlevraag. Maar
vooruit, ik ben goed bij mijn positieven en dat is natuurlijk wat ze willen
weten.
Terwijl hij zijn slagerswerk aan het uitvoeren is legt hij in summier medisch Latijnse
woorden zijn coassistent uit wat hij aan het doen is. Dankzij mijn gymnasiale
opleiding kan ik het aardig volgen. Pijn doet het niet, maar jongen wat kan die
man lokaal druk uitoefenen! Er kraakt iets stuk. En dat schijnt precies de
bedoeling. Eenmaal, tweemaal, wel twaalfmaal geloof ik. Maar Prikkebeen heeft
zijn werk goed gedaan: het doet in het geheel geen pijn. Dan begint slager de
wonden dicht te naaien. In twintig minuten is alles gedaan en mag ik mij met de
verdoving in mijn lijf (en een paar
stukken plastic rijker) huiswaarts begeven.
Bij de deur overhandigt hij mij nog even een stuk keukenpapier. ‘Hier, houdt u
dit maar voor de mond, het functioneert ook als mondkapje.’
Op weg naar de uitgang voel ik alle ogen op me gericht. Ik ben een levend
bewijs dat hier wordt gehakt en genezen! Het zij zo.
Bij de uitgang zit M te wachten, ik ben blij dat ze haar eigen afspraak bij de
tandarts (!) een paar uur heeft verzet, want ik had nu toch niet graag zelf
achter het stuur plaatsgenomen.
Het moet gezegd: slager heeft zijn werk vakkundig gedaan.
Maar het gevecht met het plastic ben ik zelf
nu aan het uitvoeren. Ik heb er mijn handen vol aan.
Wie zij het ook weer: breek me de mond niet open?
Een Nieuw Normaal?
Het lijkt
erop dat het land nu toch langzaam maar zeker van slot gaat. De ziekenhuizen krijgen meer ruimte en ook het besmettingsgetal
kruipt gestaag omlaag. En – ik kan het
haast niet geloven – het vaccinatieproces draait op volle toeren. Hugo heeft de zaak aan het marcheren gekregen!
Zo zie je maar, de aanhouder wint. De
vaccins stromen nu het land binnen en de GGD’s prikken alsof ze nooit anders
hebben gedaan.
Alom hoor ik over terugkeer naar het oude normaal. Maar ik aarzel. Moeten we
wel terug willen naar dat oude normaal van reizen, terrasjes, feesten, en
zoenen, zoenen, zoenen, - overal driemaal! – dat was toch juist de reden van
alle ellende? De overmaat aan
lichamelijke contacten in steeds grotere aantallen gepaard aan het wegvallen
van grenzen, dat bleek toch een snelweg voor besmettingen?
Het ‘we mogen weer’ maakt me een beetje angstig.
Het is moeilijk voor te stellen maar het spontaan handen schudden is pas gewoon
geworden rond 1800. Daarvoor hielden mensen veel meer afstand tot elkaar. Wijs
geworden als ze waren door de vele ziektes en pandemieën die regelmatig hun
ronde deden. Uiteraard begroetten ze elkaar, bijvoorbeeld door het even lichten
van de hoed, al dan niet gepaard met een buiginkje of een klein knikje door de
knie. Het waren zo las ik deze week, de quakers in Engeland die daar moeite mee
hadden. Het zou te zeer sociale ongelijkheid benadrukken. Een hand naar elkaar uitsteken
daarentegen was een uiting van gelijkheid. Het sloeg aan blijkbaar en het werd
vanzelfsprekend.
Onze befaamde ‘driekus’ is helemaal van recente datum. Misschien moeilijk voor
te stellen voor alle terras- en festivalgangers van vandaag, maar het is pas sinds
ongeveer 1980 dat het via Brabant en Limburg vanuit delen van het Franse
platteland in ons land gemeengoed werd.
Wat moeten we nu? Terug naar de ‘driekus’, die ik menigmaal als eerder ongepast
dan gepast ervoer? Kunnen we er nog van
af, van deze slijmsnelweg voor
Corona?
Ik heb een droom: als we nou eens elkaars oorlelletje even beroeren, een klein
oortikje of oorknijpje uitwisselen i.p.v. die ogenschijnlijk altijd gepaste driekus? Het oortikje
is A. veel vriendelijker dan een afstandelijke elleboog en heeft B. toch
iets van intimiteit en nabijheid, het is C. evenals de handdruk een uiting van
gelijkheid en het houdt D. een armlengte afstand.
Iedereen blij, toch ?
OUD (?)
Ondanks alle
verzoeken om niet onnodig naar het buitenland te gaan, doe ik toch een poging. Over een paar dagen is onze zoon jarig en we willen graag dat ons presentje op tijd
bij hem wordt afgeleverd. Dat lukt alleen als ik even naar het postkantoor in
Elten rij, want een verzending via onze KPN doet er een aantal dagen langer
over, zo weet ik inmiddels uit ervaring. Enigszins onzeker over mogelijke
konsekwenties van mijn grensoverschrijdend
gedrag stap ik in de auto.
Al bij knooppunt Velperbroek word ik getroffen door een gele zee van bloeiend
koolzaad. Yes, spring is in the air! Dat wist ik natuurlijk al wel, de grote magnolia in onze tuin staat nota
bene al een maand in bloei. Vanwege de lage temperaturen van dit voorjaar
vergeten de bloembladen blijkbaar af te vallen. En de tulpen staan van de
weeromstuit al dagen lang geel en rood te aarzelen: zullen we wel of zullen we
niet opengaan? Bij het koolzaad geen spoor van twijfel, ook niet aan de Duitse
kant van de grens: de bermen kleuren overvloedig geel. Prachtig vind ik dat.
Het doet me het ontluisterend geschreeuw van ene Geert in Den Haag - ‘achter de tralies moeten ze, allemaal,
die maffiabende’ – even vergeten. En het gebrek aan dualisme, waar heb ik het
toch eerder gehoord: geen dichtgetimmerd regeerakkoord, alleen een akkoord op
hoofdlijnen, en de rest overlaten aan het gesprek tussen kabinet en kamer in
volledige transparantie. Was het niet
bij de vorming van het kabinetten Balkenende? Of was het bij Kok? Het
is toen niet gelukt en het zal ook nu niet lukken.
Evenals de opnieuw opkomende roep om een verlengde brugperiode voorafgaand aan een
definitieve keuze tussen praktijkgericht dan wel meer theoretisch onderwijs. Ik
geloof er niets van. Al 40 jaar geleden lukte het Van Kemenade niet, het zal
ook nu niet lukken. Iedereen is voor gelijke kansen voor alle kinderen, maar
tegelijkertijd sturen bijna alle hoger opgeleide ouders hun kinderen als het
maar enigszins kan naar een categoriale school en niet naar een zogenaamde
brede school.
Alsof het zo moet zijn hoor ik op weg terug naar de grens het liedje als je voor een dubbeltje geboren bent van
Louis Davids. Zeker, het liedje is van voor mijn tijd, maar toch: steeds
frequenter bekruipt me het gevoel ‘waar heb ik dat eerder gehoord?’
‘En, gelukt?, vraagt mijn vrouw als
ik binnen kom. ‘Ja, maar het kost ons wel 75 euro extra’zeg ik zo verontwaardigd mogelijk. Even schrikt ze,
maar dan doorziet me. Dat krijg je als je zo oud bent als wij. Laatst nog sprak
ik met iemand over de val van de muur. Het duurde even voor ik me realiseerde
dat dat ongeveer prehistorie is…
Waar een klein land groot in is.
Kabouters leven goed weggestopt in holle boomstammen, of in
holletjes onder de grond. Daarom zijn ze ook zo klein.
Onopgemerkt door Geert en Thierry konden ze zich vermenigvuldigen en
vermenigvuldigen. Maar bij de
verkiezingen kwamen ze tevoorschijn en bleek hoe talrijk ze zijn.
En zo kon het gebeuren dat we nu zijn
opgezadeld of verrijkt (het is maar net hoe je het zien wilt) met een
verrassend aantal kabouterpartijen.
Tom schetste hun opkomst op het Binnenhof. (Trouw, 24 maart 2020)
Hoe het gaat
uitpakken weet ik niet. Maar het valt me op dat ze graag hun kopje in het zand
steken. De meesten roepen ‘’weg met het klimaat’’, en lopen in stevige stapschoenen naar rechts…
