zondag 24 juli 2016
Als ik naar buiten kijk zie ik tot mijn schrik dat het regent. De hele week heeft de zon geschenen. Bloedwarm was het en kurkdroog. En dan nu, juist nu ik naar het station moet voor dag vier van de Nijmeegse Vierdaagse begint het te gieten. Vlug graai ik een papiertje uit het bakje voor onze boodschappenlijstjes en schrijf: plensbui, de auto staat geparkeerd op de parkeerplaats achter het station. Dat zal ze ongetwijfeld begrijpen.
maandag 27 juni 2016
Prangende
Vragen
Als jullie iets willen weten, dan vraag je dat maar. Wat ik
weet dat kan ik je vertellen en wat ik niet weet, nou dat zoek ik dan in de
loop van de week wel op. Meteen steekt een meisje haar hand omhoog: meneer, bent u voor Ajax of voor PSV?
Mijn antwoord luidt naar waarheid: voor PSV. Ik ben
voor Ajax, zegt het meisje. En ik ook
zegt haar vriendinnetje. Oh, reageer ik oprecht verbaasd dat dit zo’n prangende
kwestie is voor kinderen van een internationale basisschool, en waarom zijn
jullie voor Ajax? Het antwoord luidt: Ajax
vinden wij leuk. Vindt u Ajax niet leuk? Nou ik vind PSV leuker, antwoord ik. Maar dan
willen ze weten waarom ik PSV leuker vind. Ik begin nattigheid te voelen en zeg
dat we nu eerst aan de rondleiding gaan beginnen. We lopen naar de waterput bij
het boerderijtje uit Harreveld en ik vertel dat de mensen in deze boerderij
geen kraan en zelfs geen pomp in huis hadden, dat ze al het water in emmers uit
deze put moesten halen. Kunnen jullie je
dat voorstellen? Denk eens na hoe vaak jullie thuis de kraan opendraaien. We
inventariseren: opstaan, naar het toilet
gaan, douchen, tanden poetsen, thee maken enz. enz. Hier
hebben wel acht tot elf mensen geleefd zonder water in huis! Aan de gezichten zie ik dat het binnenkomt.
Kom, zeg ik, laten we maar eens gaan kijken hoe ze dat deden, een boerderij
ging je altijd aan de achterzijde binnen, dus dat gaan wij nu ook doen.
Als ik me omdraai staat de vragenstelster van zojuist weer
naast me: meneer waarom vindt u PSV dan
leuker dan Ajax? Nou, ze kunnen goed voetballen, zeg ik, en ze zijn
kampioen. Maar vindt u dat Ajax dan niet
goed kan voetballen? Ja ook wel, maar niet zo goed als PSV zeg ik terwijl
we de donkere ruimte betreden. Het schemerduister doet het gesprek verstommen
en ik pak de gelegenheid om de aandacht te bepalen bij het open vuur, de rook,
de beperkte ruimte van de bedstee, de potstal enz.
Op weg naar ons ‘Amsterdam’ beginnen ze weer. Wat vindt u dan niet leuk aan Ajax? Ik
leg ze uit dat we hier in het oostelijk deel van Nederland zijn en dat de
mensen hier nogal verschillen van de mensen in het westen. Nou, zij vinden Ajax
wel leuk.
We bezoeken het postkantoor – waar je het zakje met je
maandloon kon inleveren, je rekeningen kon betalen, want je kon nog niet pinnen
(!) en waar je kon opbellen – het gastarbeiderspension en het café. De
presentaties van Willy Alberti en Tante
Leen vinden ze stom. Ik vertel dat het grote sterren waren en dat bijna alle
groepen hier staan mee te zingen. Aan de
gezichten zie ik dat ze daar niets van kunnen begrijpen, het staat minstens zo
ver bij hun vandaan als de waterput bij Harreveld zojuist. Het leukst van het
café is dat alles daar is vastgelijmd.
We gaan naar de tram: meneer,
wie vindt u beter, Messi of Ronaldo? Ik vind Messi beter, maar mijn
kwelgeesten uiteraard Ronaldo. Gelukkig fluit de conducteur bijna onmiddellijk
op zijn fluit en ben ik tot de achterzijde van de kasteelboerderij van ze
verlost. Maar dan, bij het oversteken van de tramrails richting de molens willen
ze weten of ik voor Real Madrid of voor Barcelona ben. Gelukkig blijken we het
nu eens te zijn. Ik vertel ze over de zaagmolen en laat ze een foto zien van
een groot houtvlot. Bij de poldermolen haal ik het kaartje van Nederland uit
mijn tas waarop de helft van ons land blauw staat ingekleurd. Meters onder de
zeespiegel. Zowaar, hier kan geen voetbalclub tegen op !
Ze gaan picknicken en daarna zullen ze naar de collega’s van
educatie gaan. Ongetwijfeld zullen de twee vriendinnetjes dan weer hun
prangende vragen stellen.
dinsdag 7 juni 2016
Leren fietsen in Kadoelen
“We vragen ons altijd af in welke bedstede hij nou geboren
is, die linker of die rechter.” Die opmerking was blijven hangen en daarom ben
ik op een mooie woensdagochtend op weg
naar het schooltje in het openluchtmuseum om gastvrouw Aag eens nader uit te horen over de relatie van
haar familie met de boerderij uit Kadoelen.
Allereerst vertelt ze me dat het over haar vader gaat. Die
is daar in 1912 geboren. Haar grootvader woonde toen als pachtboer op de
boerderij in Kadoelen. Dat Kadoelen was een klein gehucht in de gemeente
Sint.Jansklooster, vertelt ze. Maar in 1919 heeft haar opa die meer koopman dan
boer was, de pacht opgezegd want het was daar onvruchtbare grond, en is fietsen
gaan verkopen. Hij moest de mensen ook leren fietsen! Kijk dat zijn nog eens tijden, denk ik. (Moeilijk
voor te stellen dat dat nog maar 100 jaar geleden is. Mijn eigen opa moet dat ook
meegemaakt hebben als volwassen man, maar dit terzijde) Weldra verkocht hij ook
elektrische spullen die toen voor het eerst op de markt kwamen. Hij was dus de
man die in Kadoelen de vooruitgang verkocht, zullen we maar zeggen.
Aag meent te weten
dat er drie boerderijen dicht bij elkaar stonden. Een staat er nog, een is er
afgebroken en de ander staat nu in het museum. Van dat gehucht is niets over, vertelt
ze. Wel is er nu nog een straat met de naam Kadoelen. De boerderij heeft ook
een naam gehad maar die is ze vergeten. Haar vader heeft er dus gewoond tot zijn zevende jaar. Maar hij heeft er
nooit veel over verteld, eigenlijk alleen maar aan Aag, zijn oudste. Hij had er
natuurlijk ook weinig herinneringen aan. Toen Aag in het museum werkte en er eens met familie en kleinkinderen rondwandelde werd ze niet geloofd toen ze zei
dat vader, respectievelijk opa, in deze boerderij is geboren! Maar later is het
wel duidelijk geworden, zegt ze, want er is een boekje met interviews waarin
hij ook op foto’s staat. Later bleek hij ook nog wat ansichtkaarten te hebben. “Maar
als ik nu soms met familie in de boerderij uit Kadoelen sta”, zegt ze, “vragen
we ons altijd af in welke bedstee hij geboren is, in de linker of in de
rechter.”
Nu ik dit tik vraag ik me af of dit niet een mooie
vraagstelling is voor onze wetenschappers. Kom, duik daar eens in, denk ik: in
welke bedstee is de vader van Aag geboren? Wat zou het leuk zijn als ik staande
voor de woonkeuken van Kadoelen en wijzend op de deurtjes van de bedsteden
quasi toevallig kan zeggen: in die linker (of rechter) is de vader van een van
onze collega’s nog geboren. Ik zie de verbaasde gezichten al voor me. “Hoe zegt u?” “ Is dat echt waar?”
Deze vorm van personaliseren is veel leuker dan het praten
over jaartallen en gebinten! Een bevalling in zo’n bedstedekast! Volgens mij
laten we dan onze gasten geschiedenis mee maken, en dat wil het museum zo
graag. Dus wetenschappers, zet hem op! Het rondleidersgilde zal jullie dankbaar
zijn.
Overigens weet Aag over haar grootvader nog iets te
vertellen: de goede man heeft niet alleen fietsen en elektra, maar ook de
eerste auto in Kadoelen verkocht. En het mooiste is dat hij eerst zelf in die
auto een rijbewijs heeft gehaald! En dat rijbewijs, zegt Aag – gewoon de straat een paar keer op en neer
rijden – is hij zijn hele leven blijven verlengen! Hij schijnt zelfs als een
Max Verstappen avant la lettre over
een ophaalbrug gereden te zijn terwijl die al omhoog ging…
zondag 29 mei 2016
28 mei, een zaterdag
De wekker roept om half acht. Ik trek haastig mijn
looptenue aan en spoed me naar beneden. In het halletje haal ik de krant uit de
brievenbus. Dan begint het gevecht tussen mijn nieuwsgierigheid naar de krant
en het op tijd klaarmaken van mijn ontbijt. Vandaag ben ik sterk, ik dek de
tafel, eet mijn twee boterhammen en zet me dan met een kopje thee aan de krant.
Ja, Kruijswijk heeft een lelijke val gemaakt maar hij heeft het aan zichzelf te
wijten. ‘Ik heb het zelf verkloot’,
zo lees ik. Hij wilde in de afdaling nog even wat eten. Tja, dat is natuurlijk
vragen om moeilijkheden, denk ik. Straks tijdens de loop zal zijn val uitgebreid
gespreksonderwerp zijn, zo denk ik. En
inderdaad, voortdurend komt de dramatische val van de roze truidrager ter
sprake. Ik ben blij dat ik al even de toedracht in de krant heb kunnen lezen,
want de meeste loopmaatjes zijn zo van het bed al dan niet met een boterham in
de auto naar het verzamelpunt gereden. Ik kan dat niet. Het huis verlaten
zonder eerst de krant in te zien, dat voelt alsof je je tanden niet hebt
gepoetst. Mission impossible voor
mij.
s Middags viert de buurtvereniging haar 25-jarig bestaan.
Uiteraard tijdens een meeting op ‘het veld’ zoals ons Burgemeester Brandtplein in de wandelgangen heet. Het staat al
weken op de kalender, deze reünie willen we niet missen. Ik word begroet door
Norie. In geen jaren meer gezien. De jonge oma van nu oogt niets veranderd. En
dan Heidi, aan wie we ooit ons huis aan de Bosweg hebben verkocht. Inmiddels is
ze een aantal levens verder, maar nog steeds dezelfde gloedvolle verschijning.
Ze begroet me met drie zoenen en we zijn meteen in een geanimeerd gesprek.
Later zal Marian me precies vertellen wie hoeveel kleinkinderen heeft en andere
inns en outs. Ik deel folders van de
Bedriegertjesloop uit aan sportieve buurtgenoten en hoor een aantal redelijke
en ook verzonnen smoezen. Dan speecht de voorzitster, en ook de eerste
voorzitster ooit, Mieke. Leuk dat ze haar uitgenodigd hebben! Vol élan
vertelt ze over de eerste tien jaren. Ook Heidi krijgt de microfoon, ze doet in
élan niet onder voor Mieke! De wethouder houdt een gelegenheidspraatje en dan
wordt het nieuwe logo onthuld van de hand van buurvrouw Barbara. Een leuk
ontwerp! Terwijl allerwege met een glaasje in de hand de lof wordt uitgesproken
over dit ontwerp begint de speciale gast te spreken, schrijver en presentator
John Jansen van Galen, geboren en opgegroeid aan de Bosweg. Hij vertelt dat de
buurt in de oorlog het plein had verkaveld in illegale maar wel gedoogde
volkstuintjes en dat er toen al een bloeiende buurtvereniging bestond. Hoezo 25
jarig jubileum??? De hele buurt ligt aan zijn voeten. Hij schetst vanuit zijn
eigen jeugdjaren een vergeten historie van deze buurt. Terwijl alles verzuild
was – drie muziekverenigingen, drie voetbalverenigingen enz. – was de buurtvereniging
van iedereen! Er was zelfs een buurttoneelgroep die de sterren van de hemel
speelde! Maar toen die voor een van de voetbalclubs zou spelen stak de verzuiling daar mooi wel een stokje
voor!! Daarna eten en drinken, handje geven hier, praatje maken daar en foto’s
bekijken van de huizen zoals die er 30 jaar geleden uitzagen. Dit alles onder
een stralende zon terwijl het land elders geteisterd wordt door donder en
bliksem.
Thuis zegt Marian: dat logo met BBB is dat niet van
Belcampo? Die bedacht ooit in een campagne ter bevordering van borstvoeding een
vereniging BBB : Borsten Beter Bloot
!! Barbara zal er bij haar ontwerp niet aan gedacht hebben.
Voldaan ga ik later even pizza’s halen, want wie heeft er na
zo’n middag nog zin om eten te koken? Tijdens het eten hoor ik een Appje binnenkomen. Het is van Judith, ze
vraagt of ze morgenmiddag met de kinderen langs kunnen komen. Ja, leuk !
Wat ik nu maar zeggen wil: de pensioenen mogen wat in waarde
gedaald zijn, het leven van een pensionado is toch echt zo slecht nog niet!
donderdag 12 mei 2016
Voor één dag …
Anton Logeman, wethouder van Rozendaal en kenner van het
gebied zal ons begeleiden bij een wandeling over de Koningsberg en
omgeving. Ja, meer weten over mijn
onmiddellijke omgeving en over de parcoursen die we bijna wekelijks aandoen,
dat wil ik wel. Het bestuur, nog jong, fris en daadkrachtig, heeft het
gecombineerd met evaluatie van de trailloop en met een voorbereiding op de Bedriegertjesloop,
een soort koppelverkoop dus. Bovendien heeft het ook nog een hapje en een
drankje in de aanbieding, wat wil een mens nog meer? Daarvoor ruil je toch
graag een avond de loopschoenen om voor een paar wandelschoenen, toch? Zeker de
wat oudere lopers die moeite beginnen te krijgen met het maandagavondtempo.
Niet dat ik me tot die laatste groep reken, natuurlijk niet, verre van
dat, maar toch strik ik voor de
gelegenheid graag mijn wandelschoenen.
En ik moet zeggen, ik ben niet teleurgesteld. De wethouder
weet veel van het gebied. Nooit geweten dat het drassige landje aan de voet van
de Koningsberg gevoed wordt door het water dat uit de ‘berg’ stroomt. Of het
een echte spreng ik laat ik in het midden, want dan zou die uitgegraven geweest
moeten zijn. Ik heb altijd gedacht dat al het water van de sprengen bij het
kasteel afkomstig waren. Imposant is natuurlijk het nieuw door het Gelders
Landschap opgeworpen uitkijkpunt. Een ware piramide met prachtige zichtlanen.
Als er straks ook nog een replica van de kasteelkoepel op wordt geplaatst dan is
het een nieuwe parel in Rozendaals Arcadië !
Hoe de omwonenden het vinden, vraag ik weloverwogen, bijna neutraal
belangstellend. Bas heeft me nl te verstaan gegeven dat ik me gedeisd dien te
houden. De wethouder zegt dat sommige mensen natuurlijk wel commentaar hebben,
vooral in het begin als er veel gekapt wordt. Maar. zegt hij, ik heb geleerd
dat de meeste mensen het toch wel mooi vinden als het eenmaal klaar is. Kijk,
hier openbaart zich de bestuurder, denk ik: kritiek voorzien, begrijpen en
weten dat het allemaal wel goed komt. Maar ik ben het advies van Bas indachtig.
Aan mij zal het niet liggen vanavond. Een weinig verderop leer ik over een zoel
en leer ik te zien welke bomen hier al stonden toen het nog grotendeels
onbegroeid was. Of we weten hoe de zandweg heet, zo vraagt de wethouder. Nu is
het onze beurt om hem te verbazen. Wis en waarachtig weten Bedriegertjeslopers
dat: dit is de Terletse Zandweg en niks
anders. Over de Tonweg kan de wethouder ons echter wel uitleg geven.
Later die avond tijdens een korte evaluatie van de trailloop
maakt Tilly ons deelachtig van een wat haar betreft belangrijk leerpunt: als we
nog eens een trail organiseren – en dat doen we, geen twijfel mogelijk – dan is
het wel handig als we allemaal de route kennen. Waarvan akte, Tilly!
Maar wat me het meest is bijgebleven komt toch van de
wethouder: de gierzwaluwen. Ware duivelskunstenaars zijn het. Op internet leer
ik later dat gierzwaluwen helemaal geen zwaluwensoort zijn, ze hebben meer van kolibries. Dat vertelde wethouder
niet, maar wel dat ze hun hele leven in de lucht vertoeven. Alleen broeden doen
ze op een nest, maar verder: eten, drinken, slapen ja zelfs paren doen ze in de
lucht! Dat laatste telkenjare op 10 mei, wethouder heeft het zelf gezien! Ze
maken dan van grote hoogte samen een vrije val, zegt hij. Wou, al zwevend naar
beneden een orgasme beleven tijdens een lange glijvlucht … Ik kijk eens om me
heen want ik kan een beetje gedachten lezen. En ik lees: was ik maar voor één
dag een gierzwaluw, maar dan wel op 10 mei!
zaterdag 23 april 2016
Een Africaansche Moor op Rozendaal
Ik loop in het museum langs het koopmanshuis waar in een presentatie aandacht wordt besteed aan het slavernijverleden van ons land. Ik kan hier niet meer passeren
zonder aan Quaco te denken. O zeker,
de dialoog die er te volgen is tussen de bezorgde ouders die op het punt staan hun zoon naar een
plantage te sturen intrigeert me. Maar enkele maanden terug heb ik het
stripverhaal Quaco, Leven in Slavernij
van Eric Heuvel en Ineke Mok gelezen. Het levensechte, geheel gedocumenteerde
verhaal over een jongeman, Quaco, die als kind in de binnenlanden van
West Afrika toen hij aan het spelen was met
zijn twee broertjes, werd gestolen. Dat moet ongeveer in 1770 zijn gebeurd. Hij wordt
een eind in een zak meegevoerd, komt in bezit van een koning of chief, en wordt
verkocht aan een kapitein van een slavenschip. Geen zeldzaamheid in die tijd.
Bij duizenden werden jonge kinderen weggevoerd. Ze waren geliefd omdat ze
sneller dan de volwassen slaven wenden aan een nieuwe omgeving. Quaco overleeft
de overtocht. Hij komt op een plantage en wordt later lijfknecht van legerkapitein
Stedman die jaagt op gevluchte marrons, zijn lotgenoten dus eigenlijk. Na
enkele jaren neemt Stedman hem mee naar ons land en komt hij terecht in het Gelderse Rozendaal bij de
familie Torck op kasteel Rosendael. Jawel, op een steenworp van het openluchtmuseum! Ik had er geen idee van
toen wij rondleiders in september jongstleden tijdens ons jaarlijks uitje ronddwaalden
door dat kasteel en de bijbehorende tuinen. Quaco, het uit Afrika geroofde kind
als zwarte bediende op het kasteel in Rozendaal! De kleine fonteintjes - De Bedriegertjes - en de schelpengalerij
bestonden toen al. Quaco heeft er gewerkt. Hij is zelfs in de kerk van
Rozendaal gedoopt! Bij die gelegenheid kreeg hij de naam Willem Stedman! Het
doopboek vermeldt: op 13 Novb is op belijdenis
gedoopt een Afrikaansche moor in dienst alhier van ..etc. Een ‘Afrikaansche
moor’ op Rozendaal! Het moet een gebeurtenis van de eerste orde zijn
geweest, van de hors categorie om in
wielertermen te spreken. Hadden we het tijdens ons rondleidersuitje geweten dan was Willem, alias Quaco beslist onderwerp van gesprek
geweest!
Maar de zwerftocht van onze Quaco / Willem gaat nog verder. Op
het kasteel krijgt hij zijn vrijbrief en in 1792 vertrekt hij blijkens de
archieven van de VOC naar Batavia. Enkele jaren daarna verdwijnt hij uit ons
beeld.
Dit alles, en nog veel meer, voltrekt zich tussen 1770 en
1795. In 25 jaar tijd word je gekaapt in Afrika, weggevoerd naar Zuid Amerika waar je je
pubertijd op een plantage beleeft (of overslaat) om via kastelen in Nederland,
als christen gedoopt als matroos op een VOC-schip op Java terecht te komen.
Het kan verkeren! En denk niet dat Quaco de eerste en enige geroofde
Afrikaan was die via deze route in het 18e eeuwse Nederland terecht
kwam. Er moeten er enkele honderden zijn geweest.
Maar of hun aanwezigheid aanleiding tot ophef heeft gegeven,
tot een Zwarte Piet discussie avant la
lettre , ik vraag het me af. Een
ding weet ik wel: telkens als ik op weg
naar het museum langs het kasteel fiets of als gids langs het koopmanshuis loop is deze
‘Afrikaansche moor’ in mijn gedachten.
Echter niet als ik op zaterdagochtenden met mijn loopvrienden door de bossen van datzelfde kasteel struin. Dan is er iets anders dat aandacht vraagt: het vermijden van verborgen boomwortels ...
dinsdag 29 maart 2016
Wie is Amnesty?
Onlangs heb ik gecollecteerd voor Amnesty International.
Sommige mensen vinden dat een beetje vreemd. Maar Amnesty is een organisatie die er toe doet in de wereld
als het gaat om opkomen voor recht en gerechtigheid. Ik vind dat van groot
belang. Middels de schrijfacties van Amnesty en de jaarlijkse straatcollecte kan
ik daar een klein steentje aan bijdragen, en dat doe ik dus. Eén keer per maand
voeren we een schrijfactie en één keer jaarlijks collecteren we. Eén keer jaarlijks
slechts, maar dan doen we het wel goed.
Dit jaar bestreken we met zevenendertig collectanten een groot deel van Velp en een
deel van Rozendaal. Ik ging op pad door ‘mijn’ straten die ik al jarenlang
krijg toebedeeld. Dat heeft zo zijn voordelen: ik ken de mijnen en de mijnen
kenen mij, d.w.z. ze kennen mijn gezicht en ik hun geefgedrag. Tenminste een
beetje, want meestal worden de 50 en 20 eurocentmuntjes tussen duim en
wijsvinger discreet afgedekt door de drie overblijvende vingers. De twee
euromunt mag meestal wel gezien worden en het ineengevouwen papiergeld heeft natuurlijk
zijn kenmerkende kleur. De ‘gave’ is wat mij betreft nooit onderwerp van
gesprek, alle beetjes helpen voor een club die het uitsluitend moet hebben van vrijwillige
bijdragen. Vaak verontschuldigen mensen zich dat ze geen kleingeld in huis
hebben. Ik ken dat ongemakkelijke gevoel maar al te goed. Al die straatcollectes
doneer je niet met groot geld maar het voelt toch ongemakkelijk een collectant
af te doen met wat muntjes.
Voorgaande
jaren collecteerden we in januari dan wel februari. Vaak liep ik door sneeuw en
kou, en dat had geheel volgens het adagium van onze grote voetbalheld ook zijn
voordelen. Mensen waardeerden het als je in dikke sjaal gehuld met verkleumde
vingers de bel beroerde. (Wat zijn er trouwens veel huisbellen die slecht
functioneren, maar dit terzijde). Dit jaar collecteerden we echter in maart. Het was
veel langer licht, mensen konden zien wie er aan de deur stond en de deuren
gingen wat gemakkelijker open. Maar ik had ook de stellige indruk
dat er veel meer mensen uithuizig waren. Of eten mensen later als het langer
licht is en moet ik dan om acht uur ’s avonds aanbellen?
Er was nog een verandering dit jaar. Altijd had ik in mijn
straten één weigeraar. Uiteraard sla ik die nooit over, een beetje pesterig bel
ik elk jaar weer onbevangen aan, het leven is ook een spel niet waar? Maar dit
jaar had ik de eerste dag al drie weigeraars! De reden is mij onbekend.
Het scheelt als je jarenlang in dezelfde straten
collecteert, en zeker als dat ook nog eens in je eigen buurt is. Een bekend
gezicht dat helpt het geefgedrag een beetje. Een nieuwkomer in de buurt die in
het verleden weigerde, maar me nu herkent als buurtbewoner, zegt, naar woorden
zoekend, een beetje moeizaam: ik heb helemaal geen kleingeld. Maar hij weet dan
toch nog wat te vinden.
Een ander zegt: meneer Beltman, u heeft hier vroeger toch
gewoond? Ze vertelt dat ze gaan
verbouwen en vraagt: wilt u het nog een keer zien en nodigt me binnen. Met veel
belangstelling bekijk ik nog eens het huis waaruit we dertig jaar geleden
verhuisden! Zo zie je maar: collecteren is allerminst saai.
Achter een raam ontwaar ik een loopmaatje. Hij kijkt op het
horen van de bel door het raam. We zien elkaar. Hij opent de deur en zegt : die
collectant kan ik natuurlijk niet weigeren! Ik zeg: ja joh, vluchten kan niet
meer!
Zoals gewoonlijk komt het meeste papieren geld van mannen,
wat dat betreft is er tussen februari en maart weinig verschil. En ook in maart
blijken adolescenten zich te verontschuldigen: mijn ouders zijn niet thuis. En
ik maar denken dat de meeste adolescenten een baantje hebben als vakkenvuller.
Dat vak vult blijkbaar slechts met mate...
Onnavolgbaar was een oudere man. Wie is Amnesty?, mompelde
hij terwijl hij een pas terug deed. Amnesty International meneer, dat gaat om
de mensenrechten. Mensenrechten?, onderwijl zoekend in zijn portemonnee, die heeft toch iedereen? Ja maar er is nog een hoop werk te doen, zeg
ik. Hij geeft geen commentaar, haalt een tien eurobiljet uit zijn portemonnee,
kijkt me aan, en stopt die zonder een woord in de bus. Dan sluit hij de deur,
bedaard zoals een heer betaamt.
Abonneren op:
Posts (Atom)