Lichtpuntjes in coronatijd 

‘Irma  is er niet !’, riep ik teleurgesteld.  Ik zal het maar bekennen: ik neem niet zoals het merendeel van de Nederlanders met het bord op schoot plaats voor de minister-president, of voor Hugo, nee ik neem verwachtingsvol plaats voor Irma. Tevoren al verheug ik me op haar verschijnen.
Zodra ze als derde het beeld betreedt  en de minister-president zijn eerste woorden spreekt begint ze te dansen met haar handen en op een onnavolgbare manier te praten zonder geluid. Een en al aandacht ben ik dan.
Maar de laatste  keer was alles anders. Even hoopte ik nog op de omschakeling van Mark naar Hugo.  Maar helaas…

Deceptie dus.  Ik moest ervan bijkomen. Ik mis al zoveel in deze tijd, en nu ook nog Irma …
Gelukkig zijn er nog die andere smaakmakers.
Sigrid bijvoorbeeld, u weet wel Sigrid  naar wie volgens Geert de Kaagbaan is vernoemd. Even trok er een klein glimlachje om haar mond maar vol in de camera’s bleef ze onverstoorbaar vriendelijk haar opponent aankijken terwijl die met schreeuwerig stemvolume zijn oneliners bleef braken. Ik vind haar een lichtpunt in deze verkiezingen. Hoezo, Sigrid niet opgewassen tegen het harde spel van de grote mannen in hun blauwe pakken? Ze verbaast vriend en vijand, staat haar mannetje en blijft zichzelf. Een vrouw van allure in de politiek der lage landen (zoals we elders in de wereld heten).
En dan die andere ster.
Plots was ze daar: mevrouw den Haan!  Kijk even goed, je leest echt wat er staat: mevrouw - den Haan. Hoe bedenk je zoiets?
Toen in de Betuwe de dijken op doorbreken stonden kwam steeds burgemeester Zomerdijk in beeld, weet u het nog?
En toen het rommelde bij de NS meldde zich steevast ene meneer van Kuyeren als woordvoerder van NS-reizigers.  Ik kan het niet helpen maar bij kuieren denk ik eerder aan een paardentram dan aan reizen per trein.  
En nu Mevrouw Den Haan.  Ze zat als lijsttrekker van de ouderenpartij 50+ aangeschoven bij Nieuwsuur.  Eh..? Een welbespraakte dame met lang geblondeerde haren tot onder in de hals, net 52 lentes oud, zo leerde ik.  Net aan 50 plus dus, meer een 50 pluisje zou ik zeggen.  Pluisje heeft al een carrière achter de rug:   eerst bij het C.O.C. zo leer ik, ze verklaart overigens niet zelf tot die groep te behoren. (Alhoewel: Mevrouw – Haan?? Maar dit terzijde) Na een paar jaar gaf het gedonder in de keet. Ook bij het Algemeen Ouderenverbond gaf het daarna rumoer, en nu kakelvers lijsttrekker van de ouderenpartij veroorzaakt ze daar rumor in casa.  Pluisje staat met haar weelderig blonde lokken garant voor leven in de brouwerij, voor continuïteit dus,  moet het partijbestuur van 50+ gedacht hebben na het vertrek van ome Henk. En zo is het maar net. Nauwelijks mengt ze zich in het verkiezingsdebatten of het gevogelte van haar partij vliegt als nooit tevoren weer kakelend door het hok.

Irma, Sigrid  en mevrouw den Haan, lichtpuntjes in coronatijd. Onvergelijkbaar, ik weet het.
Maar toch, alleen voor Irma gaat het bord op schoot.

 

 

Gloria in Excelsis

We moeten van de kolen af, en van de olie, en van het gas, en rap ook!  Kijk naar de lijstjes met die schattige kleinkinderen boven de keukentafel of naast de schouw. Die gun je toch ook nog een wereld om in te leven!

 Van fossiel naar duurzaam, maar kan het wel?  Natuurlijk wel, zegt iemand als Jan Terlouw, kijk naar de zon, er is plenty energie, in overvloed zelfs! Als kernfysicus en als politicus weet hij heel goed waar hij het over heeft. We kunnen zoveel zegt hij, we racen van hot naar haar over de wereld, met onze laptop op schoot communiceren we probleemloos met alle werelddelen, we schieten mensen naar de maan en wat al niet? We willen te veel en te snel? Hij wil er niet van horen. Toen we de gasbel hadden ontdekt konden we toch ook heel Nederland in drie jaar tijd aansluiten op het gas? We hebben knowhow zat, zegt de eminence grise, als we willen kunnen we omschakelen, kunnen we ook  ‘Parijs’ halen en een leefbare wereld nalaten aan toekomstige geslachten. Of we het kunnen is geen vraag, of we het willen, dát is de vraag.

Ik denk dat hij gelijk heeft, maar ik ben niet optimistisch. Ik merk dat  somberheid zich van mij meester maakt, vaker dan vroeger.  Dan voel ik me wegzakken en kom ik tot niets, als ware ik een homo lamlendicus. Maar dat ben ik niet, vroeger niet en nu niet! Ik nam mijn rol in de huishouding omdat ik vond dat dat moest. Dus poetste ik de badkamer terwijl ik sublimerend een ‘Gloria in excelsis Deo ’ door het huis liet galmen, en trok per openbaar vervoer en vouwfiets door het halve land. Ik was strijdbaar en vol élan.
Maar nu is er Covid19, lockdown, blijf in uw kot, avondklok en wat al niet! Alles ligt stil, en stil, en stil. En mensen hunkeren naar het oude normaal, terwijl als er één ding niet moet, dan is het wel dat vroegere normaal! Dus hunker ik naar een vaccin en dan en dan… ga ik meedoen aan die golf van initiatieven die overal opborrelt in de richting van een nieuw normaal, een duurzaam normaal, voor de wereld van onze kleinkinderen.  
                                                   
                                                    Gloria in excelsis!

 

P E G E L T J E S  v a n   I J S

Er hangen pegeltjes van ijs

aan de randen van het dak.

Er hangen pegeltjes van ijs

aan een grote dikke tak.

Miljoenen kegeltjes van ijs

Koning Winter wordt bedankt!

Het lijkt wel of de wereld

Vol met waterijsjes hangt.

Een gedicht van Marianne Busser.  Wat een verademing : Geen pandemie, geen president Trump, geen kinderopvangtoeslagen. Alsof ik terug ben in mijn kinderjaren!

 

 

 

Een mooi land

Het motregent. Buienradar geeft aan dat het rond half elf droog zal worden. Toch maar even dochterlief bellen om af te spreken dat we beter om half elf kunnen starten dan tien uur zoals gisterenavond afgesproken.
Het geeft me tijd om nog even iets op te zoeken over de geschiedenis van landgoed Duno in Heveadorp, gelegen bij Oosterbeek, gemeente Renkum.  Een eeuwenoude ringwalburg bovenop de stuwwal met een prachtig uitzicht de Betuwe. De bewonersgeschiedenis van het landgoed ademt kolonialisme: een scheepskapitein en een boekhouder van de V.O.C., een theeplanter en een eigenaar van een rubberfabriek die tientallen arbeiders uit Groningen huisvest. Het belooft een wandeling over paden die geschiedenis ademen. Precies waar ik van hou !
Om half elf vind ik de parkeerplaats. Dochterlief wacht al op me maar is wijselijk in de auto gebleven want het mag dan miezeren, je wordt er wel heel nat van!
Ik hijs me in mijn regenjack, een herinnering aan mijn bijdrage aan de driedaagse doortocht van de Giro d ‘Italia vier jaren geleden door Gelderland. Als wielerliefhebber heb ik er toen aan bijgedragen dat het peloton zonder ongelukken door de binnenstad van Arnhem kon zoeven. Enkele minuten later sta ik op de plek waar oud-kapitein-ter-zee Wijnand de Grote met zijn echtgenote Rosalie C.L. de Vignon en meneer Macare, ooit  (wellicht de laatste) boekhouder van de V.O.C. van hun spaarcenten genoten. Later hebben er nog een theehandelaar en een cacaohandelaar gewoond, de laatste gehuwd met – jawel – een Van Houten . Het moet daar op de uiterste rand van de stuwwal prachtig wonen zijn geweest. Een plek waar menig thee- of chocoladeplukker alleen maar van kon dromen. En hetzelfde geldt voor alle armoezaaiers uit vnl Duits sprekende contreien die dienst deden op  schepen van de VOC. Maar voor meneer de kapitein, de boekhouder en de ondernemers was het hier goed rusten na gedane arbeid. Alhoewel door dit on-Nederlandse stijgen en dalen zal een beetje wandeling over de stuwwal al een behoorlijke inspanning zijn geweest.
Na een half uurtje verpozen we coronaproof op het binnenterrein van kasteel Doornwerth, Hier werd in 1260 al een oude waterburcht in de fik gestoken om korte metten te maken met de roofzuchtige praktijken van Karel van Dorenweerd. (Meneer had kennelijk niet erg goed geluisterd naar de preken van de monniken in het nabijgelegen oude kerkje in Oosterbeek. maar dit terzijde.) Na een lange kasteelgeschiedenis met alles erop en eraan  werd het laatstelijk verwoest tijdens de gevechten om Arnhem in WOII. Het huisvest nu -  schitterend hersteld –enkele musea. Wij mochten die niet bezichtigen, dankzij Corona restte er ons slechts een kopje koffie take away in de motregen.
Het mocht de pret niet deren. Gefocust klimmend en dalend over de glibberige paden van de stuwwal keerden wij terugwaards, steeds opnieuw genietend van een weids uitzicht over de Betuwe. Wat is Nederland toch mooi!
Thuis hoor ik dat we nog drie weken moeten wachten op toediening van de eerste vaccins. Het is niet anders, maar met die intelligente lockdowns en ons kwakkelend gepolder (vrij naar Gerrit Hiemstra) staan we toch maar mooi aan de top qua besmettingen in de hele E.U. !
 O zo, waar een mooi land groot in kan zijn...

 

 

In gesprek met Jozef, zzp’er in Nazareth

Vandaag heb ik Jozef gesproken, zelfstandig timmerman – zzp’er zouden we tegenwoordig zeggen – in Nazareth en omstreken, ten tijde van de geboorte van Christus. Ik was in museumpark Orientalis in Groesbeek waar de vrijwilligers vandaag als eersten de expositie ‘Feest van Licht’ konden bewonderen. Nu ben ik doorgaans niet zo van romantiseringen maar ik moet bekennen dat het alleszins de moeite waard was, een kwalitatief fraaie expositie van tientallen kerstvoorstellingen uit alle werelddelen. Ik vond het vooral boeiend om te zien hoe de magiërs of wijzen werden vormgegeven. Het waren er steevast drie hoewel Mattheus die als enige de 'Magioi' opvoert, nergens in zijn verhaal een aantal noemt. In Europese voorstellingen reizen ze op kamelen en dragen ze meestal een koningskroon, maar in Afrika en Latijns Amerika zien ze er vaak heel anders uit. Niet zelden komen ze bijvoorbeeld op een olifant, een kameel en een lama. Alsof ze  elkaar onderweg zijn tegengekomen en gezamenlijk verder zijn getrokken. Ook Jozef vind ik een boeiend figuur. Nu eens een Afrikaan, dan een Vietnamees, meestal een Europeaan, maar slechts éénmaal weergegeven als een Palestijn.  
Nadat ik het allemaal aandachtig had bekeken ben ik langs het met honderden lampjes verlichte pad naar de karavanserai gegaan. Onderweg zag ik op verschillende plaatsen verlichte engelen in de bomen hangen en op open plekken in het bos straalden grote rode bloemfiguren een feeëriek licht uit. In de karavanserai zelf waren workshops van eeuwenoude ambachten in voorbereiding. Die van de touwslager was al in bedrijf. En natuurlijk een workshop ‘maak je eigen lieveling’, want nergens kom je zoveel lievelingen tegen als in museumpark Orientalis. In het gras langs het Vredespad met  Nobelprijswinnaars in de richting van het labyrint staan er misschien wel honderd  in allerlei kleuren. 
Teruglopend langs een bedoeïenenkamp overdenk ik hoe het kersttafereel steeds meer verwordt tot een feest van licht en romantiek.
  En dan gebeurt het: plots raak ik in gesprek met een tanige, ietwat oosters uitziende man die met me oploopt. ‘Ze hebben er wel wat van gemaakt,’ zeg ik.  ‘Ja’ zegt hij, ‘dat vind ik ook, ik kijk mijn ogen uit’. ‘Maar wel sneu voor al die mensen die dit hebben opgebouwd dat Rutte nou net vanavond een strenge lockdown gaat aankondigen’, zeg ik.  ‘Ach,’ onderbreekt hij me, ‘U ook al? Ik hoor iedereen klagen over die lockdown, alsof dat het ergste is dat jullie kan overkomen. Hadden wij die vroeger maar gehad!  Dan was dat hele gedoe van die volkstelling afgeblazen, hadden we niet naar Bethlehem gehoeven en waren we ook verschoond gebleven van die wijzen uit het Oosten!’ ‘ Hoe zo, verschoond gebleven?’ vraag ik. ‘Die brachten toch geschenken mee?’  ‘Jaja,’ zegt hij ‘maar vervolgens gingen ze naar Herodes en moest ik hals over kop maken dat ik met mijn Marie en ons pasgeboren Josje wegkwam naar Egypte! Het is een wonder dat ze het overleefd hebben, mijn dappere Marie en de baby.  Wat had ik toen graag een lockdown gehad waar jullie zo over klagen. Dan had Marie thuis kunnen bevallen en hadden we nooit hoeven vluchten!  Een paar weken niet buiten de deur eten, niet naar een kroeg kunnen, geen festivals… man weten jullie eigenlijk wel hoe goed jullie het hebben? Het is jammer, ik moet naar mijn timmerzaakje, maar we spreken elkaar nog wel eens.’
En dan zie ik hem linksaf het pad naar het poortgebouw kiezen waar het museum zijn timmerwinkel heeft gelokaliseerd.
Op weg naar huis denk ik: lockdown, geen volkstelling, gewoon thuis bevallen?  Hoe anders was kerst dan geweest? Zonder stallen, zonder herders, zonder wijzen, zelfs zonder  kerstmarkten? Ongeveer ter hoogte van het Gelredome denk ik: als Nazareth toen te maken had gehad met een lockdown, had december er nu heel anders uit gezien en hadden wij nu wellicht de lockdown niet nodig gehad! (en had Duitsland waarschijnlijk nooit kerstmarkten gekend, maar dat terzijde).

 

Trek een broek aan!

Trump’s time is over! Nou ja, bijna. Hij moet nl. het Witte Huis nog uit, maar dat zal uiteindelijk toch ook wel op de een of andere manier gelukken. En dan mag hij vier jaren lang vanaf de zijlijn blijven twitteren, mokken en stoken. Wat er over vier jaar gebeurt, daar wil ik nog maar niet aan denken. Voorlopig kan de aandacht weer naar de bestrijding van het coronavirus  en hoe we de jaarwisseling wel dan niet mogen vieren. Niet met vuurwerk maar wel met carbid! Ik kon mijn oren niet geloven. Wie enig weet heeft van het schieten met melkbussen weet hoe gevaarlijk het is. En nu er inmiddels al melkbussen worden opgekocht in het buitenland mogen de hulpdiensten hun borst nat maken. Had eerst maar even een paar van die bussen laten knallen op het Binnenhof, dan was die uitzondering nooit afgekondigd, denk ik. Maar wie ben ik? Een jongetje dat in zijn jeugd door zijn ouders vanwege het gevaar ver van de buurjongens werd gehouden die met hun melkbussen in de weer waren. We zullen nog wel even tobben omtrent het vieren van de jaarwisseling. En nog veel langer omtrent Corona.
 De baas van bol.com beleeft gouden tijden maar schaamt zich tegelijkertijd een beetje, zo lees ik. Het siert hem. Er zijn  ook mensen die helemaal geen schaamte voelen, zelfs geen vliegschaamte. Terwijl heel Holland viel over de reis van de koning naar Griekenland vloog mijn fysiotherapeut sans gêne  naar Portugal en boekten duizenden mensen binnen enkele uren na de persconferentie van Mark en Hugo een vakantievlucht naar Curaçao, ‘want dat mag.’  Niets geleerd dus van de vorige vakantieperiode. Virologen voorspellen nu al een derde golf, rond 14 januari om precies te zijn. Je kunt het gewoon aftellen op de kalender.
Intussen weten we al dat er hoe dan ook deze winter geen Elfstedentocht verreden zal worden. (Behalve dan die in het Ned. Openluchtmuseum, waar je hem als gezinsuitje kunt spelen, met inbegrip van kluunstukken en een medaille!) In Japan waar ze nog rekenen op Olympische Spelen, hebben ze inmiddels nieuwe uitbraken te tackelen. Ik beluisterde een interview op NPO1: een presentator die kennelijk evenveel weet van Japan als van carbid schieten buiten de randstad vroeg: ‘Spoort de overheid dan niet aan om mondkapjes te gebruiken?’ Correspondent: 'Jawel, maar Japanners aansporen om mondkapjes te gebruiken is zoiets als Mark Rutte laten zeggen dat we allemaal een broek aan moeten trekken'...

 

 

 

B e e n o p a u z e

Het is weer zover, sinds een tweetal maanden heb ik mij te verhouden met een onwillige kuitspier.. Sinds een paar jaar doet het zich voor. Zomaar uit het niets is er iets in mijn kuit dat zich pijnlijk verstrakt. Uit ervaring weet ik dat doorlopen geen optie is, dan gaat het van kwaad tot erger. Ik heb al eens geschreven: een kuit is net een vrouw, het leven lacht je toe, alles is in orde, je ziet geen wolkje aan de hemel en dan opeens zegt ze: stop, ik ben er ook nog,  je gaat alsmaar door,  ik doe het niet langer!  Er moet gepraat, er moet geluisterd, en vooral:  samen op de bank.
Maar hoe ik ook mijn best doe, wat minder loop, wat vaker empathisch met haar op de bank zit, het mag niet baten. Twee maanden geleden trok ze – een kuit is vrouwelijk – opnieuw aan de bel. En nu houdt ze voet bij stuk. We zitten uren samen op de bank, kijken samen terwijl ik haar liefdevol aai en streel, naar Giro en Vuelta, maar zo gauw ik in de buurt van mijn loopschoenen kom verstrakt ze.
 Al luisterend en luisterend, de Giro loopt inmiddels ten einde, meen ik haar lichaamstaal een beetje beter te verstaan. Het is geen onwil van haar, daar ben ik zeker van. Mijn kuit en ik: we hebben jaren en jaren samen gefietst, tot het tijd werd de toerfiets te ruilen voor  de hardloopschoenen. En nu – zo vrees ik -  probeert ze me duidelijk te maken dat het tijd wordt weer iets nieuws te laten bloeien. Ik meen te verstaan dat ze me duidelijk wil maken dat er in een mannenleven zoiets bestaat als een ‘B e e n o pa u z e’ . Een soort grensovergang, een rite de passage naar een leven zonder hardlopen. Ik heb het er wat moeilijk mee, kan het me nog niet helemaal voorstellen, een leven zonder hardlopen.  Ooit fietsend en wandelend op de wegen naar Santiago heb ik wel geleerd : de weg loopt altijd anders dan je denkt, je hebt het maar te nemen zoals het komt. Leven met open hand en open mind noemen ze dat. Maar toch, ik moet het er vanmiddag tijdens de bijna laatste etappe van de Giro en tweede van de Vuelta nog eens met haar over hebben: of er toch, wellicht, een modus voor te vinden is. Als ik nu eens een beetje minder zus en een beetje vaker zo .., of dan misschien die b e e n o p a u z e niet toch een beetje uit te stellen is. (Tot na Corona bijvoorbeeld, dan weet ik zeker dat ik nog wel een paar jaartjes verder kan hollen, maar dat zal ik maar voor me houden).